Een jaar verder! Het was een bewogen jaar met veel pijn en verdriet. Voorbereiden op de dood…tja, financieel en materialistische zaken, een begrafenis dat kun je eventueel voorbereiden, maar rouwen kun je niet voorbereiden, en dat laatste….viel me rouw op mijn dak!

Met zijn vieren hebben we heel hard gewerkt om te komen waar we nu zijn. Loysa en Elvira werken kei hard om dit jaar door te komen op school. Dit was niet een makkelijk jaar! Ook Manuëla doet erg haar best en dat geeft mooie resultaten. Met de zwemwedstrijden gaat het nog lang niet altijd zoals we graag zouden willen hebben, maar ze verbeteren hun tijden toch weleens, en door verder te knokken zullen ze daar ook wel weer beterder resultaten boeken. Zelf ben ik in gesprek met een werkcoach, of dit leren gaat worden, of werken en leren…dit jaar gaat daar in ieder geval wel iets in gebeuren. Af en toe help ik weer eens bij het zwembad of op school, dus voor ons alle vier beweegt het leven weer een beetje.

We zijn er nog lang niet, maar we genieten wel weer. We kunnen ook wel weer lachen en plezier maken. Het afgelopen jaar hebben we zoveel nieuwe dingen gedaan. Een wereld ging open voor onze meiden. Een simpel voorbeeld: Op vakantie hebben we een toren beklommen en een tour in een buggy . Nou en, zullen er veel denken, maar ik kan me niet heugen wanneer we zoiets hebben ondernomen. We hadden ons leven aan gepast aan de ziekte van Jan. En dat betekende heel veel inleveren. Vooral voor Jan, maar toch ook voor ons. En we genoten…en daar was ook tevens een schuld gevoel naar Jan. Hij kan dit niet meer meemaken. En dat doet zeer en maakt je heel verdrietig.

En nu, vandaag de dag, kan ik zeggen dat we genieten met minder schuld gevoelens, en denken we aan de leuke momenten die we nog samen met Jan hebben beleeft. We halen heel veel herinneringen op met elkaar. We kijken foto’s en video opnames en door over Jan te praten zullen we hem nooit vergeten.

Tja een jaar verder zonder Jan en de papa van de meiden. Alweer een jaar overleden….nog maar een jaar overleden! Voor ons voelt het als gisteren en met name die laatste 6 weken komen als een film dagelijks door het geheugen. We gaan door, we vechten door, het leven zal ons goed gaan alleen voor altijd met een lach en een traan! En Jan zal zeker trots kunnen zijn. Hij waakt over ons en is toch heel erg dich bij! We missen jou Jan, maar zoals jij altijd zei: REMEMBER THE TIME!

Misschien dat wij ons kunnen herkennen, over een tijdje, in het verhaal van de derde boom! (Zie hieronder)

De drie rouwende bomen

Gisteren was ik in het bos. Op zoek naar drie bomen, drie bomen die ik gekend had. Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren. Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren.

Vandaag heb ik ze gevonden. De eerste boom was gaan treuren om zijn verlies, en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: "Dat kan ik niet want ik mis een tak." De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten. En ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde te groeien, groeide hij. De derde boom was geschrokken van de pijn. Maar hij had gerouwd om het verlies. En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd: "Dit jaar nog niet."

Maar de zon kwam het jaar daarop terug. Nu zei de boom: "Ja zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen, ziet u, mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij erbij hoort." En het derde jaar dat de zon terug kwam sprak de boom: "Ja zon, laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien." Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee. De eerste boom was klein gebleven. De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom. De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. De plek van de wond moest ik gaan zoeken. Achter een heleboel bladeren vond ik hem. De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden. Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.

(Evert Landwaard)