Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd en/-of verspreid zonder schriftelijke toestemming van de auteur.

is a post from Jan Feikens Mijn longtransplantatie.

is a post from Jan Feikens Mijn longtransplantatie.

is a post from Jan Feikens Mijn longtransplantatie.

Een jaar verder! Het was een bewogen jaar met veel pijn en verdriet. Voorbereiden op de dood…tja, financieel en materialistische zaken, een begrafenis dat kun je eventueel voorbereiden, maar rouwen kun je niet voorbereiden, en dat laatste….viel me rouw op mijn dak!

Met zijn vieren hebben we heel hard gewerkt om te komen waar we nu zijn. Loysa en Elvira werken kei hard om dit jaar door te komen op school. Dit was niet een makkelijk jaar! Ook Manuëla doet erg haar best en dat geeft mooie resultaten. Met de zwemwedstrijden gaat het nog lang niet altijd zoals we graag zouden willen hebben, maar ze verbeteren hun tijden toch weleens, en door verder te knokken zullen ze daar ook wel weer beterder resultaten boeken. Zelf ben ik in gesprek met een werkcoach, of dit leren gaat worden, of werken en leren…dit jaar gaat daar in ieder geval wel iets in gebeuren. Af en toe help ik weer eens bij het zwembad of op school, dus voor ons alle vier beweegt het leven weer een beetje.

We zijn er nog lang niet, maar we genieten wel weer. We kunnen ook wel weer lachen en plezier maken. Het afgelopen jaar hebben we zoveel nieuwe dingen gedaan. Een wereld ging open voor onze meiden. Een simpel voorbeeld: Op vakantie hebben we een toren beklommen en een tour in een buggy . Nou en, zullen er veel denken, maar ik kan me niet heugen wanneer we zoiets hebben ondernomen. We hadden ons leven aan gepast aan de ziekte van Jan. En dat betekende heel veel inleveren. Vooral voor Jan, maar toch ook voor ons. En we genoten…en daar was ook tevens een schuld gevoel naar Jan. Hij kan dit niet meer meemaken. En dat doet zeer en maakt je heel verdrietig.

En nu, vandaag de dag, kan ik zeggen dat we genieten met minder schuld gevoelens, en denken we aan de leuke momenten die we nog samen met Jan hebben beleeft. We halen heel veel herinneringen op met elkaar. We kijken foto’s en video opnames en door over Jan te praten zullen we hem nooit vergeten.

Tja een jaar verder zonder Jan en de papa van de meiden. Alweer een jaar overleden….nog maar een jaar overleden! Voor ons voelt het als gisteren en met name die laatste 6 weken komen als een film dagelijks door het geheugen. We gaan door, we vechten door, het leven zal ons goed gaan alleen voor altijd met een lach en een traan! En Jan zal zeker trots kunnen zijn. Hij waakt over ons en is toch heel erg dich bij! We missen jou Jan, maar zoals jij altijd zei: REMEMBER THE TIME!

Misschien dat wij ons kunnen herkennen, over een tijdje, in het verhaal van de derde boom! (Zie hieronder)

De drie rouwende bomen

Gisteren was ik in het bos. Op zoek naar drie bomen, drie bomen die ik gekend had. Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren. Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren.

Vandaag heb ik ze gevonden. De eerste boom was gaan treuren om zijn verlies, en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: "Dat kan ik niet want ik mis een tak." De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten. En ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde te groeien, groeide hij. De derde boom was geschrokken van de pijn. Maar hij had gerouwd om het verlies. En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd: "Dit jaar nog niet."

Maar de zon kwam het jaar daarop terug. Nu zei de boom: "Ja zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen, ziet u, mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij erbij hoort." En het derde jaar dat de zon terug kwam sprak de boom: "Ja zon, laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien." Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee. De eerste boom was klein gebleven. De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom. De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. De plek van de wond moest ik gaan zoeken. Achter een heleboel bladeren vond ik hem. De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden. Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond.

(Evert Landwaard)

Een jaar verder… is a post from Jan Feikens Mijn longtransplantatie.

Je denkt misschien dat je me moet opvrolijken.

Je wilt me misschien weer zien lachen en genieten.

Je denkt misschien dat je me moet troosten en adviseren.

Wat ik vraag is dit: Wil je nog eens, en nog eens, luisteren naar mijn verhaal, naar wat ik voel en denk.

Je hoeft alleen maar stil te zijn, mij aan te kijken, mij tijd te geven.

Je hoeft mijn verdriet zelfs niet te begrijpen, maar als het kan slechts te aanvaarden zoals het voor mij voelt.

Je luisterend aanwezig-zijn zal mijn dag anders maken, en mijn leven verlichten.

Dit gedicht kreeg ik van een vriendin op de dag dat Jan 4 jaar (als hij nu nog in leven was) getransplanteerd zou zijn. Ik vond het zo’n mooi gedicht, dat ik die wilde plaatsen op Jan zijn weblog en misschien helpt dit voor de mensen die het moeilijk vinden om me aan te spreken. 

MISSCHIEN… is a post from Jan Feikens Mijn longtransplantatie.

Herinneringskaart Jan is a post from Jan Feikens Mijn longtransplantatie.

Jan heeft in het UMCG nog een brief geschreven die ik moest plaatsen na zijn overlijden. Dit doe ik ook en ik kan me er helemaal bij aansluiten wat hij schrijft! Door het grote "NETWERK" van familie, vrienden en kennissen was het mogelijk dat ik bij Jan bleef in Groningen. Ik ga geen voorbeelden benoemen van wat iedereen allemaal gedaan heeft, want stel dat ik iemand zou vergeten…Maar ik weet zeker dat al die mensen wel weten wie ik bedoel! Allemaal hartelijk bedankt!

We missen Jan enorm maar de mooie herinneringen blijven in onze gedachten! Jan blijft in ons hart.

Laatste wens van Jan… is a post from Jan Feikens Mijn longtransplantatie.

Jan heeft zijn strijd gestreden… is a post from Jan Feikens Mijn longtransplantatie.

is a post from Jan Feikens Mijn longtransplantatie.

En hoe gaat het met mij, wordt er nogal eens gevraagt? Op zich is dat een "bijzaak" denk ik wel eens. Voor Jan vind ik het erg dat hij onze kinderen niet ziet opgroeien, dat hij jong sterft en onze toekomst geen toekomst meer is. Ik denk dan als ik nou op mijn sterfbed zou liggen…dan zou ik me toch echt zwaar kl… voelen en dat is zachtjes uitgedrukt. En als ik zie hoe Jan hier toch mee omgaat…geen woorden voor…Als ze me ruim 5 weken terug hadden verteld dat het nog een poosje zou duren, dan was ik hier vast niet geweest dag en nacht! Dat houdt geen mens vol, zou je denken! Het is zo gelopen en heeft zo moeten zijn, en nu dat het heel dicht bij komt zal ik ook niet die stap terug zetten! In deze afgelopen weken hebben we pieken en dalen gehad. Samen "dippen", samen lachen, samen huilen….niemand die dat afpakt…en dit zou ik ook niet gemist willen hebben. Wel zeg ik iedere keer tegen mezelf: volhouden en zolang het met de kinderen "redelijk" goed gaat kan en wil ik dat ook.

Je kan niet altijd pieken….. is a post from Jan Feikens Mijn longtransplantatie.